novembre

FIESTA
Suena Miles Davis. Hace frío fuera. Estoy solo.
Es la misma música que sonaba aquel día. Aquella tarde.
………
Algunas exquisiteces para cenar. El hojaldre: te encanta el hojaldre. El foie, el cava tan frío, el caviar -tan caro…
Con tanta mesura. Era tu fiesta.
Y tú, mi regalo.

OTRO MUNDO
Definitivamente no somos de este mundo.
No, es imposible.
Es algo indefinible. No hay palabras que lo expliquen.
Sólo nuestras miradas, cómplices de saberes.

CARICIA
El lluvioso otoño me trae alegrías.
He conseguido que poses tu cabeza en mi regazo.
He conseguido…tú has otorgado, debería decir mejor.
No importa.
Lo has hecho.
Lo he sentido.
Una leve caricia, con mis aún torpes manos.
Suficiente. Estoy vivo.

LA TORRE DE MARFIL
Me das un aliciente. Siempre fue así: siempre has sido portadora de buenas nuevas. La torre de marfil en la que te has convertido es ahora mi objetivo, mi raison-d’être.
Ajedrez. Mi juego favorito. La torre. El rey. Enroque.
Sé que no has renunciado aún. Yo tampoco lo haré.
De todas maneras, el juego no tiene vencedores. Ni vencidos.
Has hecho volver a mí aquella sonrisa que tú calificabas de sardónica. La sonrisa del aliciente, el disfrute, el juego por el juego, por la lucha que se sabe ganada de antemano porque no hay nada que ganar, ni que perder. Porque eres tú, la torre de marfil, el triunfo. Y el rey está a tu lado.
Enroque.

ESTORBO
Empezarás a notar cosas interesantes.
Verás como, poco a poco, todos se van alejando de tí.
Pobre, no puede caminar…
No vaya a ser que necesite ayuda…y entonces ya no es divertido…es un estorbo.
Luego te preguntarán por qué tu carácter está cambiando. Por qué contestas mal, por qué estás desganada, por qué ya no eres tan divertida como antes.
Yo no te lo preguntaré. Sé todas las respuestas.

PENSARTE
Perdóname. Estoy perdiendo los nervios, la dignidad y lo poco que conservaba de autocontrol. No mereces esto…pero es lo único que me queda, lo único que me empuja a seguir viviendo en esta condena en que se ha transformado mi paso por el mundo. Sólo te pido que me comprendas. Un poco de comprensión para un pobre tullido y vencido por la vida. Leerte.
Y pensar, pensar, pensar en tí.

BORRACHO DE TI
Me preguntas qué haré.
No, no descenderé a la materialidad. Sabes perfectamente que los que llevamos algo de la Vieja Sangre no somos del todo humanos. Ni tú ni yo. Forma parte de la magia desplegada, del reconomiento que nos envuelve, nos embriaga. Sí, borracho de tí. Ya lo ves. Borracho.
No lo haré por mi propio bien, y por el tuyo. No merezco ni tan sólo tu atención. No la merecí desde que te dejé aquel día. Entonces te perdí. Y allí aún podía caminar. Ahora no.
Me preguntas si podré resistir: no lo sé. No sé ya nada. Borracho de tí estoy.

Quant a Robin

Ens trobareu a aventurasenlapalmadebre.blogspot.com
Aquesta entrada ha esta publicada en La poètica de Gorgk. Afegeix a les adreces d'interès l'enllaç permanent.

Deixa un comentari

L'adreça electrònica no es publicarà. Els camps necessaris estan marcats amb *